Hint-Avrupa kökenli İslâv kavimlerinden biri. Asıl yurtları Vistül Irmağı-Dinyeper Irmağı-Pripet Bataklıkları arasında kalan bölgedir. Bölgenin güney sınırı hemen hemen Karpat Dağları'na kadar uzanır. Bu bölgede yaşayan halkın İslâv olmasına karşın "Rus" sözcüğü İslâvca olmayıp İsveç Normanları'na aittir. "Rus" ya da "Varyag", 780'de doğru bölgeye gelen İskandinav serüvencilerinin adıydı. Ancak bunların yöre halkını teşkilâtlandırıp devletler kurmaları nedeniyle, zamanla sözcük bütün halka mal edildi. İlk Rus-İslâv Devleti 9. yüzyılda bir İsveç-Norman beyi olan Rurik tarafından kuruldu. O dönemde yörede yaşayan İslâvlar henüz Hristiyan değildi; çoktanrılı bir dinleri vardı.

Bizans ile giriştikleri ticarî ilişkiler yoluyla Ruslar arasında Hristiyanlığın Ortodoks mezhebi yayıldı ve 9. yüzyılın sonlarında Rusların büyük bir bölümü bu mezhebi kabul etti. Ortodoksluğun etkisiyle Ruslar, Bizans Ortodoks Patrikliği'ne bağlandılar ve Bizans alfabesine benzer bir alfabeyi kullanmaya başladılar. Çok uzun yıllar Türk ve Moğol devletlerinin yönetimi altında ya da onlara haraç vererek yaşadılar. Bu nedenle Ruslar arasında Türk ve Moğol kültürü oldukça etkili oldu. Ayrıca kurdukları ticarî ilişkiler nedeniyle Akdeniz'in Yunan, Roma, Bizans vb. kültürlerinden de etkilendiler.

Rus devletinin gerçek kurucusu I. Vladimir oldu (980-1015). Rus devletinin tarihî bir rol oynamaya başlamasıysa, 14. yüzyılın sonlarında ve 15. yüzyılın başlarında, Altınordu Hanlığı'nın yıkılmasından sonraya rastlar. Özellikle 17. yüzyıl başlarında Rus Devleti'nin başına Romanov Hanedanı'nın geçmesiyle uygarlık ve tekniğin ülkeye girdiği görülür. Büyük Petro'nun çar oluşuyla da Rusya'nın imparatorluk dönemi başlar. Ancak uygarlık ve teknikte hızla ilerlemesine karşın Çarlık Rusyası Avrupa'da feodal ilişkilerin ve serfliğin en uzun yaşadığı ülke oldu. Serflik 19. yüzyıl ortalarına kadar varlığını sürdürdü.