Ölünün gömüldüğü yer. İnsanlarda ölüleri mezara gömme geleneğinin ne zaman başladığı kesin olarak saptanamamakla birlikte totem inançlarının bu geleneği oluşturduğu sanılmaktadır. Eğer mezarların üstüne kapalı bir hacimle bina yapılmışsa, o zaman bunlara türbe denir. İstanbul'daki padişah türbeleri bunların örneklerindendir. Peygamberlerin ya da din bakımından çok kutsal sayılan, evliya gibi kimselerin mezarlarına da türbe denilir.

Tarih boyunca insanlar birçok mezar çeşitleri yapmışlardır. Eski mezarların kaya içlerine oyularak yapılmış mezarlarına kaya mezarları denir. Anadolu'nun çeşitli yerlerinde (Amasya, Fethiye vb.) bu tür mezarların örnekleri vardır. Orta Asya'da, eski Türk boylarının mezarlarına kurgan adı verilir. Bu tür mezarlarda, ölünün gömülü bulunduğu yerin üstüne bir taş dikilirdi. Eski Mısır'da, firavunlar için yapılan dev mezarlar piramit olarak adlandırılır. Piramitlerin, boyutça daha küçük olanlarına mastaba adı verilir. Yeraltı mezarlarına katakomp denir. Büyük mahzenlerden oluşan katakomplarda tabutlar duvarların içindeki oyuklara yerleştirilirdi. Bu tür mezarlar eski Romalılar tarafından yapılırdı. Önemli kişiler için yapılan ve bir anıt niteliğini taşıyan mezarlar, anıtmezar olarak adlandırılırlar. Hindistan'daki Tac Mahal, Ankara'daki Anıtkabir, Dünyanın Yedi Harikası'ndan biri olan Bodrum'daki Mausolos'un Mezarı birer anıtmezardır. Anıtmezar yerine kullanılan mozole kelimesi bu kralın adından gelir.